ویژگی های دوستان ناباب
آدمى هـر قدر هـم که پاک باشد، هنگامى که با ناپاکان ، رفاقت و نشست و برخاست مى نماید ، بیمارى اخلاقی شخص فاسد، بسان مرضى مسرى در او سرایت مى کند ...
کسى که به فضیلت خود مغرور است و از معاشرت مردم سفله پرهیز نمى کند، مانند کسى است که خانه خود را در گذرگاه سیل استوار مى کند، به این خیال که قدرت سیل در اساس خانه اش رخنه نخواهد کرد.
گاه بدون این که خودش هم متوجه شود، بر اثر رفاقت با نااهلان، به گونه اى متاثر مى شود که ناخود آگاه از همه جهت به آن ها شبیه مى گردد . افکار، اعمال، برخورد و سایر کارهایش، نمونه و نشانگر شخص فاسد مى شود .بـه هـمـان میزان که دوست پاک، در روحیه ی آدمى ناخودآگاه اثر خوب مى گذارد و نقش بسیار مهمى در پیشرفت انسان دارد، دوست ناباب نیز در سقوط و انحطاط بشر نقش دارد.
گاهى جوانان، تصور مى کنند انسان اگر خودش پاک باشد، هیچ کس نمى تواند در او اثر بگذارد، از این رو مهم نیست انسان کجا مى رود و با چه کسى دوست مى شود .اما این تصور، تصورى غلط و تفکرى شیطانى براى انحراف انسان است. قرآن کریم درسوره مـدثـر، رفـاقـت و همنشیـنى با انسان هاى فاسد را از علل جهنمى شدن اهل دوزخ مى داند. بـا نـظر به اهمیت مساله و براى این که جوانان ، شناخت بیشترى از
دوستان ناباب پیدا کنند و در این راه، مـوفـق بـاشـند، نشانه هاى
دوستان فاسد را ذکر مى کنیم :
بى تقیدى به دستورات الهى :
کسانى که به دستورهاى الهى پاى بند نیستند و حکم الهى را زیر پا مـى گذارند و از روى تعمد و آگاهى از ارزش هاى اسلامى فاصله گرفته اند و در مسیر طغیان و گـنـاه افتاده اند ، شایسته دوستى نیستند، باید از آنها فاصله گرفت ، همان گونه که آنها از خدا و تقوا فاصله گرفته اند.
تملق و چاپلوسى :
علامت دیگر
دوستان ناباب چابلوسى است .عده اى براى این که در
دوستان خود نـفوذ کنند و بر قلب و روح آنان حاکمیت نمایند به چاپلوسى مى پردازند و
دوستان خود را از آنچه هستند بزرگ تر توصیف مى کنند تا نشان دهند شدیدا به آنها محبت دارند و در نتیجه هرکارى که پیشنهاد کردند با موافقت آنها مواجه شوند. کسانى که بیش از اندازه به ستایش انسان مى پردازند، دشـمنان واقعى و
دوستان ظاهرى هستند. کسى که بى جهت به ستایش افراد مى پردازد ، در مواقع لزوم هم بى جهت به سرزنش آنها خواهد پرداخت.
ارتباط با ناپاکان :
از نشانه هاى
دوستان ناباب، این است که با افراد ناپاک ارتباط دارند .باید کسى را به دوستى انتخاب کرد که با افراد ناباب رفاقت و رفت و آمد نداشته باشد. کسى که با افراد فاسد و لا ابـالـى دوست باشد خودش هم ناپاک است ، گرچه به ظاهر خود را از آنها جدا بداند، زیرا امکان ندارد افراد پاک، با افراد ناپاک دوست باشند .حتما وجه مشترکى در آنها هست که با هم رفت و آمد دارند. شناخت
دوستان لازم است تا انسان، فریب افراد دوست نما را نخورد.
کسانى که انسان را به کار شر دعوت مى کنند، یـا از روى جهالت و نادانى است یا از روى تعمد و نقشه .در هر صورت، عمل کردن به دعوت آنان، اثـرهـاى سوء خود را به جا مى گذارد.
جمله هایى که گاه به گاه چنین دوستانى بیان مى کنند، چنین است: بابا جوانى است باید خوش بـاشى، زندگى دوروزه مى گذرد، حالا این کار را مى کنیم، بعدا خوب مى شویم، و امثال این جمله ها.
بدون شک، بیان این کلمات وسوسه انگیز به هر عنوانى و از طرف هر کسى که باشد، همچون جرقه اى که در فضاى آکـنـده از گاز، روشن مى گردد و همه چیز را مى سوزاند، آتش غرایز جوان را شعله ور مى کند و ارزش هـاى اخلاقى و فضایل انسانى را در وجود او به آتش مى کشاند و به خاکستر شهوت پرستى تبدیل مى نماید.
منبع: forum.iecloob.com
