اطعام کنندگان

یکی از صفات برجسته و اخلاق پسندیده، اطعام کردن است، اطعام کردن، نشانه عظمت و شخصیت و هم علامت ایمان و اعتقاد انسان است و هم موجب محبوبیت و جلب عواطف.
گروهی از مردم، این امتیاز را دارند که از اطعام و خورندان بدیگران لذت می برند و همواره در پی آنند که عده ای در سفره شان باشند و از اطعام وی بهرمند گردند. گروه دیگر از این امتیاز محرومند و اطعام را بر ضرر خود تشخیص می دهند و همواره در فکر شکم خود و کامجوئی خویشند.
نکوهش بر ترک اطعام
در قرآن کریم اینگونه افراد مورد سرزنش و نکوهش قرار گرفته و مذمت شده اند: در سوره یس، آیه 47: و هنگامی که به آنان گفته می شود: انفاق کنید از آنچه خداوند روزی کرده است، کافران می گویند: آیا ما  کنیم به کسی که اگر خدا می خواست اطعامش می کرد؟ نیستید شمایان مگر در گمراهی.
غفلت و بی خبری از یک نکته غالباً موجب انحراف و سبب گمراهی گردیده انسان را از انجام وظیفه و اداء تکلیف باز داشته است و آن نکته بی توجهی به مسئله آزمایش و امتحان است که بشر آن را فراموش نموده چراهای فراوانی را دنبال هم می کند. چرا خدا شیطان را آفرید؟ چرا خداوند حیوانات گزنده را به وجود آورده و ...؟ و باز از این نکته غافلند که عده ای را از مال دنیا برخوردار کرده تا آنان را بیازماید و به آنان دستور اطعام داده تا معلوم شود امر خدا را اطاعت می کنند یا نه. و در سوره فجر، آیه 18: و یکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمی کنید. و در سوره ماعون، آیه 1 تا 3: آیا کسی را که جزا و انکار می کند مشاهده کردی؟ او همان کسی است که یتیم را با خشونت می راند. و دیگران را به اطعام مسکین تشویق نمی کند.
انسان مومن علاوه بر انجام کارهای شایسته و ترک اعمال ناشایست، وظیفه دارد، دیرگان را نیز به کارهای نیک ترغیب و تشویق نماید و از اعمال ناپسندانه باز دارد. فلذا در آیه فوق، کسانی را که این رفتار نیک و خدا پسندانه را ندارد نکوهش می کند و آنان را به ترک اطعام سرزنش می نماید.

کیفر ترک اطعام
در سوره مدثر، آیه 40 تا 44: آنان در باغ های بهشتند و سوال می کنند. از مجرمین. چه چیز شمایان را به دوزخ کشانده؟ می گویند: ما از نمازگزارن نبودیم. و اطعام مسکین نمی کردیم.
از آیه پیدا است که بهشتیان و دوزخیان با هم صحبت ها  گفتگوهائی دارند از جمله این که اهل بهشت از اهل جهنم علت جهنمی شدنشان را سوال می کنند، زیرا عالی القاعده انسان باید اهل بهشت باشد نه اهل جهنم فلذا در جائی دیده نشده است که دوزخیان از بهشتیان بپرسند و بگویند چه باعث شد که شمایان بهشتی شدید آنان به دوزخیان می گوسند: چرا و به چه دلیل شمایان جهنمی شدید و بهشتی نشدید؟ می گویند: ما نماز نمی خواندیم و مستمندان را اطعام نمی کردیم بنابراین یکی از اسباب و عوامل جهنم رفتن ترک اطعام مساکین و خودداری کردن از رسیدگی به اوضاع و احوال بیچارگان است.

و در سوره حاقّه، آیه 30 تا 37: او را بگریم و به زنجیرش بکشید سپس او را در دوزخ بیافکنید. بعداً او را به زنجیریکه هفتاد ذرع است ببندید. چرا که او هرگز به خداوند بزرگ ایمان نمی آورد و هرگز مردم را به اطعام مستمندان تشویق نمی کرد پس امروز در اینجا، یار مهربانی ندارد و نه اطعامی جز از چزک و خون غذائی که جز خطاکاران آن را نمی خورند.
پس از پایان قیامت و رسیدن به حساب و کتاب گناه و ثواب فرمان دستگیری عده ای از طرف خداوند فهّار صادر می شود و به فرشته گان عذاب فرمان می رسد او را بگیرید نخست دست و پایش را ببندید و به دوزخ بیاندازید و در دوزخ نیز رهایش نکنید و به آن زنجیر بلند هفتاد ذرعی او را ببندید.
 برای شدت عمل و عذاب شدید، در آیه دو عامل ذکر گردیده یکی کفر و دیگری ترک اطعام مساکین از هم ردیف قرار دادن ترک اطعام با کفر اهمیت آن آشکار می شود و در ادامه می فرماید: او در اینجا بار و یاوری ندارد و غذایش نیز چرک و خون است.
خداوند! به تو پناه می بریم از عذاب جهنم و آتش  دوزخ
منبع: قفسه