عمرى از نسل على علیه السلام

مـعـروف اسـت کـه در جـنـگ بـیـن المـلل اول و تـشـکـیل حکومت موقت در غرب ایران که بالاخره منجر به مهاجرت بعضى از اعضاء کابینه مـوقـت بـه اسـلامـبول گردید، موقع حرکت از داخل ترکیه ، چون تصمیم ، ناگهانى بود جـاى کـافـى در قـطـار نـداشـتـنـد و دولت عـثـمـانـى از جـهـت رعـایـت حـال مـهـاجران و احترام به شخص جناب مدرس ، دستور داد، یک واگن اختصاصى به قطار ببندند و چند ماءمور محافظ خاص ضابط از این گروه حفاظت کنند.
مـرحـوم مـدرس بـه عـادت طـلبـگـى آدم مـنـظـم و بـا سـلیـقـه اى بـود و خـودش وسـایـل زنـدگـى خـود را فـراهـم مـى کرد. در بین راه یک جا خواستند استراحت کنند، مدرس بـلنـد شـد و قـلیـان تـمـیـزى چـاق کـرد و چـاى خـوش عـطـرى دم کـرد. امـیـر خـیـزى (نـاقـل ایـن داسـتـان ) هـم در ایـن سـفـر، سمت مترجمى داشت چند چاى و یک قلیان برد و به نـگـهـبـانـان (ضـابطان ) داد. رئیس ضابطان از چاى بسیار خوشش آمد و از قیافه ساده و نـحوه خدمتگزارى مدرس ، فکر کرد که او قهوه چى هیئت است . با اشاره دستور داد که چاى دیگرى هم بدهد. مرحوم مدرس با کمال خوشرویى چاى دوم را برد.

وقـتـى بـه استامبول نزدیک شدند رئیس ضابطها پیش آمد و به امیر خیزرى گفت که مى خواهد پول چایى را بپردازد. امیر خیزرى پاسخ داد لازم نیست .
آن افـسـر اصـرار داشـت کـه مـایل نیست ضررى متوجه این پیرمرد قهوه چى بشود. در همین مـوقـع قـطـار از حـرکـت ایـسـتـاد. جـمـعـى به استقبال هیئت آمده بودند و مدرى را با سلام و صـلوات و احـتـرام پیشاپیش بردند. افسر ضابط با حیرت و تعجب مى نگریست ، از امیر خـیـزى جـریـان واقـعـه را پـرسید. او به افسر ضابط گفت : که اصولا این واگن فوق العـاده بـه احـتـرام هـمـین پیرمرد محترم ، جناب مدرس ، به قطار اضافه شده است . رئیس افـسـران پـس از شـنـیـدن ایـن مـطـالب و دیـدن آن اسـتـقـبـال پـرشـکـوه شـرمـنده شد و با کمال تعجب رو به دوستان خود کرد و گفت : شهد الله ، عمر خضر تلریندن شکره ، بیله افندى بیر کیمه گورمک که ترجمه این عبارت ترکى مى شود:
بـه خـدا قـسـم کـه بـعـد از حـضـرت عـمـر مـا افـنـدى بـه ایـن بـزرگوارى ندیده ایـم شـایـد شـرحـى کـه در مـجـلس گـفـتـه بـودنـد مـدرس ، عـمـرى اسـت از نسل على اشاره به این سابقه تاریخى بوده است