درباره قوم گوتیان (قوطیان )

اصطلاح گوتى (کوتى ) در هزاره ى سوم و دوم ق .م . به یک گروه نژادى اطلاق مى شده که در مشرق و شمال غربى لولوئیان و احتمالا در آذربایجان کنونى ایران و کردستان زندگى مى کردند. بعدها ممکن است این نام به اقوام گوناگونى که در شمال و مشرق بابل زندگى مى کردند اطلاق گردیده و واحد ارضى معین و مشخصى را شامل نمى شده است . در هزاره ى اول ق .م . همه ، اوراتوئیان ، و مردم ماننا، و ماد را گوتى مى نامیدند. فقط در کتیبه هاى سارگن دوم ، مادهاى ایرانى زبان ، از گوتیان مشخص و ممتاز گردیده اند.
گوتیان در 000/3 ق .م . و زمان سلطنت تارام سین - پادشاه اکد - در صحنه تاریخ پدید مى آیند. آنان زبان مستقلى داشتند که تا اندازه اى با خانواده زبان هاى عیلامى قرابت داشتند و ممکن است از انواع زبان هاى قفقازى قدیم و آلبانى (در سرزمین قفقاز) باشد.