شیعیان زیدیه
بعد از واقعه ی
کربلا و قیام عاشورا، این اشتباه و توهم در میان برخی از مردم به وجود آمد
که امام الزاماً باید فردی باشد که دست به قیام بزند و خود را به هر قیمت
در کارهای سیاسی وارد کند.
از آنجایی که هر کدام از ائمه ی اطهار (علیهم السلام) بنا به تشخیص الهی و مصلحت مسلمین روشی را در پیش می گرفتند، همه ی این روشها مورد تایید برخی از مردم واقع نشد.
وقتی که پس از قیام عاشورا، امام علی بن حسین (ع) روش دعا و عبادت و اشک را پیش گرفتند برخی از مردم سراغ محمد بن حنفیه آمدند و او را امام خود خواندند.
تا جایی که مختار که به دنبال قیام و انتقام گیری از دشمنان امام حسین (ع) بود، محمّد بن حنفیه را مهدی موعود خواند و از این طریق نخستین فرقه با نگرش قیام محوری ایجاد شد با نام «فرقهة کیسانیه»پس از شهادت امام باقر (ع)، زید برادر آن حضرت دست به قیام زد و خواهان بازگشت جایگاه امامان شدند.
زید بن علی بن حسین در این راه به شهادت رسید ولی فرقه ای پس از او ایجاد شد که معتقد بودند، امام کسی است که از سادات باشد، عالم، مجتهد و شجاع باشد و مهمتر از همه اهل قیام باشد.
از میان قیام هایی که زیدیان انجام دادند چهار مورد آن به ثمر نشست:
1. ادریسیان در مغرب؛
2. علویان طبرستان؛
3. علویان دیلم و گیلان؛
4. حکومت زیدیه در یمن.
این
حکومت سال 284 ق. تشکیل شد و مدت زمان طولانی بر یمن حکومت کرد. تا اینکه
افسران از مصر بازگشته و جمهوری خواه یمنی، این حکومت را حدودا 50 سال پیش
به زیر کشیدند.
