بارى غسل و نماز دل سوزى شیطان

در جنگ بدر، بعد از آن که لشکر اسلام و کفر در برابر هم قرار گرفتند، مسلمانان جز جنگ چاره اى دیگر نداشتند و انبوه نفرات دشمن آنها را به وحشت و هراس انداخته بود. دست به دعا برداشته و با خداى خود به راز و نیاز پرداخته و با گریه و زارى از او یارى طلبیدند. مدتى بر این منوال گذشت . پس از آن ، خداوند چنان آرامشى بر دلهاى آنان مسلط کرد که تمامى ترس و وحشتى که لشکر مشرکین در دل مسلمانان افکنده بود، از میان رفت .
همگى با اطمینان خاطر، شب را تا صبح خوابیدند، پس از آرامش و تجدید قوا به قصد اقامه نماز صبح ، از خواب بیدار شدند، در حالى که عده اى زیاد جنب شده و احتیاج به غسل داشتند. بعضى مى خواستند وضو بگیرند، و گروه دیگر دچار تشنگى شده بودند.
چون کفار زودتر از مسلمانان چاه هاى آب را تصرف کرده بودند و آب در اردوگاه مسلمانان وجود نداشت ، شیطان در این موقع ، وقت را غنیمت شمرد و در دل آنان وسوسه کرد و آنها را به فکر انداخت که دشمنان شما چاه هاى آب را تصرف کردند و در حال رفاه به سر مى برند. ولى شما آب ندارید که بخورید، باید در حال نجاست و جنابت و بدون وضو و غسل نماز بخوانید، نماز با این وضع فایده ندارد و نخواهد داشت .
خداوند متعال براى جلوگیرى از تاءثیر وسوسه و فکر شیطان که آن ملعون در دل آنان انداخته بود، فورا بارانى فرستاد، مسلمانان با آن آب باران که در گوالها جمع شده بود، غسل کرده و وضو گرفته و لباس خود را پاکیزه نمودند، و با خاطرى آسوده مشغول جنگ شدند و بر مشرکین غالب آمدند. آنها با آن همه نیرو شکست خوردند و فرار نمودند، عده زیادى هم کشته شدند.
شیطان در این هنگام از در خیر خواهى مى گوید: نماز بدون غسل و وضو فایده ندارد و با این وسیله مى خواهد مسلمین را سست و بى حال کند که مشرکین غالب شوند و آنان را از بین ببرند؛ ولى با کمک خداوند و نیروى لایزال الهى کار بر عکس مى شود و مسلمین که اندک به حساب مى آمدند، بر کفار که چند برابر آنان بودند پیروز شدند. این شکست ، شکست شیطان بود که کارى از پیش نبرد.