اگرچه انگیزه آنان که قمه مى زنند ویا قفل بر بدن مى کنند و یا سینه خیزان براى
زیارت امامى به طرف مرقد او مى روند و یا در مراسم عزادارى امام حسین علیه السّلام
صورت مى خراشند، محبت فراوان و ارادت بسیار به سالار شهیدان است ، ولى با این
وصف ما بر این بینش و اعتقادیم که تنها خوبى انگیزه در خوبى کار کفایت نمى کند
بلکه باید کارى را که انسان با انگیزه خوب انجام مى دهد، پسندیده و
معقول و مورد تاءیید شرع باشد.
آن شیوه اى از عزادارى مورد تاءیید شرع است که در مبانى اسلام وارد شده باشد و اما شیوه هایى که مغایر با عقل و روش امامان علیهم السّلام و شیوه فقها و سیره عقلا و متشرعین است و هیچ گونه تاءثیرى در مبانى اسلامى و حتى یک خبر ضعیف هم در خصوص مباح بودن آنها وجود ندارد، نباید با عزادارى مقرون شوند و آنچه باعث تاءسف و تاءثر مى شود این است که برخى از شیوه ها و کارهاى ناپسند را در مراسم عزادارى به حساب شرع مى آورند و به عنوان عبادت و از اسباب تقرب به خدا مطرح مى کنند، در حالى که هیچ گونه دلیلى بر مشروعیت آنها وجود ندارد زیرا نه در تاریخ و نه در هیچ روایتى وارد نشده که امامان ، اصحاب و یارانش ، انجام چنین کارهایى را اجازه داده یا خود ایشان آنها را انجام داده باشند و یا در زمان آنها، پیروان امام حسین علیه السّلام دست به چنین کارهایى در مراسم حسینى زده باشند، به علاوه مى بینیم که کارهاى یاد شده ، نه موافق با سیره عقلا و نه موافق با سیره متشرعه است و باید دانست ، اگر عملى را بدون دلیل شرعى به دین نسبت دهیم ، آن بدعت و حرام محسوب است و بزرگ ترین گناه این است که انسان بدعت را به جاى مستحب به حساب آورد.