شبیه خوانى و تعزیه خوانى فى نفسه هنرى است مطلوب و پسندیده زیرا
بهترین وسیله اى است که مى تواند واقعه عاشورا را به صورت هنرى به تجسم در
آورد و حق را به طور هنرى عینیت بخشد و مفاهیم و ارزش هاى والاى اسلامى را تبیین و براى
همگان واضح و روشن کند و ما بر این بینش و اعتقادیم که با شکوفایى استعدادها و ذوق
هاى سرشار اهل هنر مى توانیم در زمینه تعزیه و شبیه خوانى براى دین و مذهب و جامعه
بهتر بهره ببریم . البته در صورت پرهیز از امورى که خلاف واقعه و منطق
عقل است .
نکاتى که باید در تعزیه ها رعایت شود عبارتند از:
1- بازنگرى در شعرها که رکن تعزیه مى باشند. زیرا بعضى از آنها داراى مضامین
خلاف واقع و باطل اند و نسبت هاى آن مضامین به
اهل بیت علیهم السّلام طابقت با واقعه ندارد و بعضى دیگر از آنها برخلاف
اصول اعتقادى آنها و ما مى باشند.
2- ترسیم وقایع و حوادث کربلا به آن گونه که واقع شده نه به آن گونه که
برخى از روى اغراض و یا ناآگاهانه آنها را براى ما معین کردند.
3- رعایت موازین اسلامى در اجتماع زنان و مردان .
4- اجتناب مردان از پوشیدن لباس زنان ، ولى پوشش هاى جزئى که در خیلى از مراسم
تعزیه ها معمول است مانعى ندارد.
5- پرهیز از خواندن شعرهاى تعزیه به گونه لهوى .
6- پوشش در جهت تکمیل این هنر براى هماهنگى آن با ذهنیت کنونى جوامع بشرى که این
نقش مهمى را در مثمر و مفید بودن و سازندگى آن دارد.
پس مجالس و محافل اعم از روضه خوانى ، سینه زنى ، و تعزیه و شبیه خوانى در
صورتى که حقایق و واقعیت ها را منعکس نماید و هنرمندان آن را به گونه اى که ذهنیت
کنونى بشر پذیرا است هماهنگ کنند، بسیار مطلوب و پسندیده و هم ماءجور مى باشند و
هیچ عالمى آن منع نکرده و نخواهد منع کرد و باید هرچه باشکوه تر انجام شود ولى باید
در مراسم از هر نوع که باشد از انجام کارهاى ناشایست ، نسنجیده و وهن آور که در مبانى
اصیل و معتبر اسلامى دلیلى براى آنها وجود ندارد مانند شعرهاى دارى مضامین
باطل در تعزیه ها و قمه زنى و قفل بر تن کردن و خون آلوده کردن سر در مراسم عزاى
عاشورا و صورت و سینه خیز براى زیارت رفتن امامان و
امثال اینها پرهیز شود زیرا این کارها دست آویزى به دست دشمنان تشیع و
عوامل مزدور سازمان هاى استکبارى خواهد داد تا همه مراسم مفید و سازنده حسینى را زیر سؤ
ال ببرند و خوب است پیروان امام حسین علیه السّلام به جاى قمه زنى و
امثال آن با الهام از فلسفه عاشورا و قیام امام حسین علیه السّلام آماده نثار خون خود در
مبارزه با ظلم ظالمان و یزیدیان زمان باشند و یا اینکه آن را به بیمارانى که به خون
نیاز دارند اهدا کنند که این کار به گونه قطعى موجب رضایت شرع مى باشد.