آسیب شناسى تحریف در عزادارى از دیدگاه مقام معظم رهبرى

امروز حسین بن على مى تواند دنیا را نجات بدهد به شرط آن که چهره او را با تحریف مغشوش نکنند. نگذارید مفاهیم و کارهاى تحریف آمیز و غلط چشم ها و دل ها را از چهره مبارک و منور سیدالشهدا منصرف کند. باید با تحریف مقابله کنیم . به طور خلاصه منظور من دو کلمه است : یکى این که خود عاشورا و ماجراى حسین بن على در منبر و در خلال روضه خوانى به همان شکل سنتى یعنى به صورت بیان وقایع شب عاشورا، صبح و روز عاشورا دنبال شود. معمولا حوادث ، حتى حوادث بزرگ ، به مرور زمان از بین مى رود. ولى حادثه عاشورا با جزئیاتش ، به برکت همین خواندن ها باقى است . البته باید بیان وقایع عاشورا، به صورت متقن باشد. در حدى که در کتاب هایى مثل لهوف ابن طاووس و ارشاد مفید آمده است .

نه چیزهایى در من درآوردى . واقعه خوانى و روضه خوانى بشود در خلال روضه خوانى ، مداحى ، خواندن شعرهاى مصیبت ، خواندن نوحه سینه زنى و در خلال سخنرانى هاى آموزنده ، ماجراى عاشورا و هدف امام حسین بیان بشود، همان مطالبى که در کلمات خود آن بزرگوار است ، که ؛  مَا خَرَجتُ اَشراً وَ لا بَطراً وَ لا ظالِماً وَ لا مُفسِداً بَل اِنّما خَرَجتُ لِطَلَبِ الاصلاح فِى اُمةِ جَدّى  یا اینکه فرمود: یَا اَیُّها النّاس اِنَّ رَسوُلَ اللّهِ قَالَ: مَن رَأ ى سُلطاناً جَائِراً مُستَحِلاًّ لِحَرَمِ اللّهِ ناکِثاً لِعَهدِ اللّه فَلَم یُغَیِّر عَلَیهِ بِقَولٍ و لا فعلٍ کانَ حقاً عَلَى اللّهِ اَن یَدخُلُهُ مَدخَلِه این یک سرفصل و یک درس است . یا آن که مى فرماید:  فَمَن کانَ باذِلاً فِینَا مُهجَةً وَ موُطناً عَلَى لِقاءِ اللّهِ نَفسَهُ فَلیَرحَل مَعَنَا . بحث ملاقات با خداست . هدف آفرینش بشر  اِنَّکَ کادِحٌ اِلى رَبِّکَ کَدحاً فَمُلاقِیهِ است ، همه این تلاش ها و زحمت ها همین است که ملاقات کند (فملاقیه ). اگر کسى موطن در لقاءالله است .

توطین نفس بر لقاءالله کرده است .

فلیرحل معنا باید با حسین راه بیفتد و نمى شود در خانه نشست . نمى شود به دنیا و تمتعات دنیا چسبید و از راه حسین غافل شد باید راه بیفتیم . این راه افتادن از درون خود ما از نفس ما و از تهذیب نفس ‍ شروع مى شود و به سطح جامعه و جهان کشیده مى شود اینها باید بیان بشود. اینها هدف هاى امام حسین خلاصه گیرى ها و جمع بندى هاى نهضت حسین است . جمع بندى نهضت حسینى این است ، که یک روزى بر امام حسین گذشت . در حالى که همه دنیا در زیر سیطره ظلمات ظلم و جور پوشیده و محکوم بود. هیچ کس جراءت بیان حقیقت را نداشت .

فضا، زمین و زمان سیاه و ظلمانى بود. حتى ابن عباس و عبدالله بن جعفر با امام حسین نیامدند. این معنایش چیست ؟ آیا این نشان نمى دهد که دنیا در چه وضعى بود؟ امام حسین در چنین وضعیتى ، تک و تنها (البته با چند ده نفرى ، که اگر هم نمى ماندند آن حضرت مى ایستاد) در مقابل ظلم ایستاده فرض کنید شب عاشورا، وفتى حضرت فرمود: من بیعتم را برداشتم ، همه مى رفتند. ابوالفضل و على اکبر هم مى رفتند و حضرت تنها مى ماند، روز عاشورا چه مى شد؟ حضرت بر مى گشتند؟ یا مى ایستادند و مى جنگیدند؟ در زمان ما یک نفر پیدا شد که مى گفت : اگر من تنها بمانم و همه دنیا در مقابل من باشند. من از راهم بر نمى گردم . او امام ما بود. و عمل کرد و راست گفت .

صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللّه عَلَیه . دیدید یک انسان حسینى و عاشورایى چه کرد؟ اگر ما همه عاشورایى باشیم ، حرکت دنیا به سمت صلاح ، خیلى سریع خواهد شد. زمینه ظهور ولى مطلق حق فراهم خواهد شد. پس باید این مفاد در ماه محرم در خلال بیان و تبیین وعظ، روضه و مدح براى مردم بیان شود باید هدف امام حسین به وسیله مبلغین در سراسر کشور در سراسر دنیا بر روى منبرها در پشت تریبون ها با شکل هاى مختلف در شهرها و روستاها بیان بشود. البته ممکن است آن مبلغ یک حدیث اخلاقى هم بخواند، خیلى هم خوب است یا سیاست یک کشور و دنیا را تشریح کند اینها لازم و خیلى هم خوب است اما در خلال سخن حتماً به صورتى نقل بشود که تصریحاً، تلویحاً، مستقلاً و یا به صورت ضمنى ماجراى عاشورا تبیین بشود و مکتوم و مخفى نماند.

مطلب دوم این که از این فرصت استفاده بشود براى همان کارى که حسین بن على کرد. یعنى به برکت جهاد خون اسلام را زنده کرد و در حقیقت اسلام زنده شده و آزاد شده خون و قیام حسین بن على است . امروز هم شما به بهانه یاد و نام و منبر آن بزرگوار، حقایق اسلام را بیان کنید. قرآن و حدیث را معرفى کنید، نهج البلاغه را براى مردم بخوانید و حقایق اسلامى را براى مردم بیان کنید. از جمله حقایق اسلامى همین حقیقت مبارکى است که امروز در ایران اسلامى تجسم پیدا کرده است .

یعنى نظام جمهورى اسلامى ، نظام نبوى ، علوى و ولوى حکومت حق که جزو بالاترین معارف اسلامى است کسى خیال نکند که مى شود اسلام را تبیین کرد و از حاکمیت اسلام که امروز در این مرز و بوم متجسم شده است غافل ماند و آن را مغفول عنه گذاشت