پایان مجلس و دعا
پایان مجلس از اهمیت ویژه اى برخوردار است چون بعد از ساعتى ، توسل پیدا کردن و عرض ادب نمودن ، به قول معروف (نوبت به مزد گرفتن مى رسد). اما متاءسفانه به آن کمتر بها داده مى شود و گروهى در پایان سینه زنى از جاى خود بلند شده و با رفت و آمد، نظم مجلس را به هم مى زنند. (آخر مجلس ) نباید در نظر ما کوچک جلوه کند زیرا تا الان درى را براى گرفتن حاجتى زده ایم حالا که در گشوده شده نباید راه مان را کج کرده و دست خالى برگردیم .
معمولاً در پایان مجلس بعد از ذکر توسلات و عزادارى ها حال خوشى براى مستمع پدید مى آید که مى توان از آن استفاده کرد و چند بیتى بر مجلس افزود. ابیاتى که در آخر خوانده مى شود معمولاً روضه نیست بلکه توسلاتى به صاحب اصلى مجلس ، امام زمان علیه السّلام و نیز درد دل با ایشان و امام راحل (رحمة الله علیه ) و شهداى عزیز مى باشد. همچنین بسته به حال مجلس مى توان باز هم توسلى داشت به معصومى که مجلس مربوط به اوست و حرف هاى پایانى را زد و مجلس را به امضاى آن وجود عزیز، رساند و به پایان برد.
حال به بیان چند نکته حائز اهمیت مى پردازیم که حتماً باید نصب العین عزیزان قرار گیرد:
اگر بزرگترى اعم از علما یا مادحین دیگر در مجلس هست ، دعا کردن را از او بخواهیم البته نه به صورت تعارف بلکه حقیقتاً بخواهیم که او دعا کند. که ادب مداح به شمار مى رود.
اگر قرار است خودمان دعا کنیم ، دعا براى رهبر، حفظ نظام ، و در راءس همه حاجات ، دعا براى ظهور آقاامام زمان علیه السّلام را فراموش نکنیم .
در پایان مجلس از دست اندرکاران و کسانى که قبول زحمت کردند، اعم از خادم ، بانى ، سینه زن ، گریه کن و مداحانى که فیض داده اند تشکر و قدردانى بعمل آید.
براى بر آورده شدن حاجات بانى ، که مجلس را به آن انگیزه برپا نموده ، دعا کنیم .
در اینجا فصل عزادارى به پایان مى رسد. امیدواریم که مورد عنایت آقا امام زمان علیه السّلام و رضایت شما عزیزان که قدم در راه نوکرى اهل بیت علیهم السّلام هاده اید، قرار گرفته باشد.
