شور در روضه یعنی چی؟
همان گونه که با (شور) آشنائى دارید، نوعى سینه زنى ساده و نشسته ، همراه با التهاب زیاد است که ناشى از ریتم تند و جانسوز بودن آن مى باشد. به این صورت که سینه زنها نشسته و ذکرهائى کوتاه را، با توجه تکرار کرده و بدون هیچ پیرایه اى به سینه مى زنند که نمونه خوبى از یک عزادارى پرسوز و حال ، و در عین ساده و بى آلایش است . این گونه عزادارى معمولاً مناسب هرگونه مجلسى اعم از بزرگ ، کوچک ، هفتگى ، دعا و زیارت و... مى باشد. و چون احتیاج آن چنانى به میاندار، صف آرائى کردن و... ندارد، هر کس مى تواند در آن شرکت نماید. به همین دلیل جایگاه بیشترى در مراسمات دارد.
نکته اى که در شور دادن وجود دارد این است که مداح باید قبلاً آن را اجرا کرده و یا حداقل با تمرین ، مسلّط بر آن باشد تا در اثناى آن به مشکل بر نخورد و (گیر) ننماید. باید طورى با کلمات آن ماءنوس باشد که احتیاج به فکر کردن به ذکر بعدى و یا خواندن از روى نوشته نداشته باشد.
نکته دیگرى که بیان آن لازم است ، اینکه دادن بعضى شورها حتماً باید مناسبت زمانى و یا مکانى داشته باشد و مداح هر گونه ذکرى را که به خاطرش رسید نباید بگوید، بلکه باید سعى داشته باشد در مجالس سطحى تر از اذکار سطحى و در مجالس شب شهادتى از اذکار مناسب آن شب استفاده نماید.
نکته آخرى هم که وجود دارد و همه جا آن را متذکر مى شویم اینکه اطاله دادن در هیچ قسمتى از عزادارى ، صحیح نمى باشد و باعث خستگى و زدگى مستمع و سینه زن مى گردد. همچنین متوقف کردن بیش از حد شور و صحبت کردن مداح در اثناى آن زیاد، جالب نیست . همان طور که قبلاً هم اشاره شد، (نباید گذاشت عرق سینه زن خشک بشود) تا منجر به بى حوصلگى و از بین رفتن حال سینه زن نگردد اما بعضى وقت ها بیان یا اشاره به بعضى از مصیبت ها، باعث خودجوش شدن شور و تحریک سینه زن ها مى شود.
در پایان شور زدن ، بهتر است اذکارى از امام زمان علیه السّلام شهدا و امام راحل (رحمة الله علیه ) داده شود. چون در واقع اینجا پایان عزادارى و سینه زنى است .
