دو دمه !

دو دَمه شعرى است دو بندى که در عزادارى ها و حرکت دسته جات ، مورد استفاده زیادى دارد و در واقع نوحه اى است که سینه زن بسیار سریع آن را یاد گرفته و فوراً به سینه اش مى زند و بعضاً احتیاج به هیچ گونه مقدمه و مؤ خره اى هم ندارد که دو بند مجزا از هم دارد و ممکن است دو بیت و یا دو مصرع بوده باشد که مى توان از آن براى پایان عزادارى در هر جاى مجلس و همچنین در عزادارى هاى مختصر، به طور مستقل استفاده نمود. مانند:
محراب و مسجد گشته دریاى خون
روى امیرالمؤ منین لاله گون
کوفه دگر مولا ندارد زینب دگر بابا ندارد
حیدر کرار مظلوم على جان (2)
آید نداى قد قُتل از سماء
اهل زمین شد کشته شیر خدا
منشق شده فرق عدالت بر پا شده روز قیامت
حیدر کرار مظلوم على جان (2)

و یا از اشعارى کوتاه تر استفاده مى گردد مثل :
اى اهل حرم میر و علمدار نیامد(2)
علمدار نیامد اباالفضل نیامد
سقاى حسین سید و سالار نیامد (2)
علمدار نیامد اباالفضل نیامد

و یا اذکارى بسیار ثلیث تر و روان تر، مثل :

فریاد یا محمدا حسین رسید به کربلا
و یا: رقیه دختر حسین شبیه مادر حسین
شیوه خواندن دودمه به این شکل است که ابتدا سینه زنها به دو گروه مجزا (از لحاظ جواب دادن ) تبدیل شده ؛ دسته اول ، بند اول را مى خواند و به سر مى زند و دسته دوم فقط سینه مى زند سپس دسته دوم ، بند دوم را خوانده و به سر مى زند اما حالا دسته اول باید به سینه بزنند. دودمه را معمولاً بعد از خواندن واحد در حالت حرکت و طواف کردن مى خوانند و در پایان هر بند، براى اجراى بند بعدى توسط دسته دیگر، یک ذکر (حسین !) داده مى شود.
دو دمه را کم کم تند کرده و به شور تبدیل مى نمایند و این قسمت نیز با شور دادن و نشستن خاتمه مى یابد. همچنین مى توان بعد از روضه ، در مجالس کوتاه و محدود، یک دودمه داد و براى عزادارى با همان ، چند لحظه اى به سینه زد. همچنین در مجالس دعا و زیارات که مجالى براى سینه زنى مفصل وجود ندارد، مى توان این کار را کرد.