اقامه عزادارى و گریستن بر امام حسین علیه السّلام همان گونه که در روایات آمده است ،
داراى اثرات سازنده و ثواب فراوانى است . گریه در رثاى کسى که آسمان و زمین در
سوگ او گریان است و تمام مخلوقات اعم از جن و فرشته و حتى حیوانات نیز متاءثر از
این فاجعه هستند، داراى اجرى وصف ناشدنى است . چنانچه امام صادق علیه السّلام فرمود:
(( لَم تَبکَ السَّماءُ اِلاّ عَلَى الحُسینِ بنِ عَلى وَ یَحیَى بنِ زَکَریَا؛)) آسمان فقط بر
دو نفر گریست ، حسین بن على و یحیى بن زکریا .
و در جایى دیگر نیز فرمودند: (( تَطلُعُ الشَّمسُ فِى حُمرَة وَ تَغیبُ فِى حُمرَةِ؛))
خورشید موقع طلوع و غروب در سرخى بود (و این گریه آسمان بود).
این حاکى از دردناک بودن حادثه و اوج مصیبت امام حسین علیه السّلام است که حضرت
یحیى علیه السّلام نیز دقیقاً به چنین سرنوشتى دچار گردید.
حال ببینیم که گریه بر این مصیبت داراى چه اثرات و چه منزلتى آئین ما مى باشد.