35- نیایش، در مقام رضا در آن هنگام که به دنیاداران مىنگریست
35- نیایش، در مقام رضا در آن هنگام که به دنیاداران مىنگریست
(35) وَ کَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَیْهِ السّلَامُ فِی الرّضَا إِذَا نَظَرَ إِلَى أَصْحَابِ الدّنْیَا:
الْحَمْدُ لِلّهِ رِضًى بِحُکْمِ اللّهِ، شَهِدْتُ أَنّ اللّهَ قَسَمَ
مَعَایِشَ عِبَادِهِ بِالْعَدْلِ، وَ أَخَذَ عَلَى جَمِیعِ خَلْقِهِ
بِالْفَضْلِ
اللّهُمّ صَلّ عَلَى مُحَمّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تَفْتِنّی بِمَا
أَعْطَیْتَهُمْ، وَ لَا تَفْتِنْهُمْ بِمَا مَنَعْتَنِی فَأَحْسُدَ
خَلْقَکَ، وَ أَغْمَطَ حُکْمَکَ.
اللّهُمّ صَلّ عَلَى مُحَمّدٍ وَ آلِهِ، وَ طَیّبْ بِقَضَائِکَ نَفْسِی،
وَ وَسّعْ بِمَوَاقِعِ حُکْمِکَ صَدْرِی، وَ هَبْ لِیَ الثّقَةَ لِأُقِرّ
مَعَهَا بِأَنّ قَضَاءَکَ لَمْ یَجْرِ إِلّا بِالْخِیَرَةِ، وَ اجْعَلْ
شُکْرِی لَکَ عَلَى مَا زَوَیْتَ عَنّی أَوْفَرَ مِنْ شُکْرِی إِیّاکَ
عَلَى مَا خَوّلْتَنِی
وَ اعْصِمْنِی مِنْ أَنْ أَظُنّ بِذِی عَدَمٍ خَسَاسَةً، أَوْ أَظُنّ
بِصَاحِبِ ثَرْوَةٍ فَضْلًا، فَإِنّ الشّرِیفَ مَنْ شَرّفَتْهُ طَاعَتُکَ،
وَ الْعَزِیزَ مَنْ أَعَزّتْهُ عِبَادَتُکَ
فَصَلّ عَلَى مُحَمّدٍ وَ آلِهِ، وَ مَتّعْنَا بِثَرْوَةٍ لَا تَنْفَدُ،
وَ أَیّدْنَا بِعِزٍّ لَا یُفْقَدُ، وَ اسْرَحْنَا فِی مُلْکِ الْأَبَدِ،
إِنّکَ الْوَاحِدُ الْأَحَدُ الصّمَدُ، الّذِی لَمْ تَلِدْ وَ لَمْ تُولَدْ
وَ لَمْ یَکُنْ لَکَ کُفُواً أَحَدٌ.
ترجمه :
سپاس خداى را به عنوان خشنودى به قضاى خدا شهادت مىدهم که خدا معیشتهاى
بندگانش را به آئین عدل قسمت کرده، و با همه آفریدگانش راه تفضل و احسان
پیش گرفته است.
خدایا بر محمد و آلش رحمت فرست. و مرا به سبب آنچه به مردم عطا کردهاى
آشفته مساز و ایشان را به سبب آنچه از من باز داشتهاى گرفتار مکن که بر
خلق تو حسد برم و حکمت را خوار شمارم .
خدایا بر محمد و آلش رحمت فرست و مرا به قضاى خود دلخوش ساز، و دلم را در
موارد حکم خود باز و مسرور کن، و روح اعتماد بمن ببخش تا سبب آن اقرار کنم
که قضاى تو جز به بهترین وجوه روان نشده و شکر مرا بر آنچه از من باز
داشتهاى، از شکرم بر آنچه بمن بخشیدهاى فزونتر ساز، و مرا از آن نگهدار
که تهیدستى را به چشم خوارى بنگرم، یا در باره ثروتمندى گمان برترى برم.
زیرا شریف کسى است که طاعت تو او را شرف تو او را عزت داده باشد. پس بر
محمد و آلش رحمت فرست. و ما را از ثروتى فناناپذیر برخوردار کن، و به عزتى
بىزوال تأیید فرماى، و در ملک جاودانیت روان و کامران ساز. زیرا توئى آن
یکتاى یگانه بىنیازى که فرزند نیاوردهاى و فرزند کسى نبودهاى و کفو و
همسرى نداشتهاى.
